Słownik Kolekcjonera

Delitiologią nazywa się hobby polegające na zbieraniu pocztówek

Oficjalnie największą kolekcję pocztówek posiada Mario Morby z Wielkiej Brytanii i obejmuje 1 000 265 sztuk. Jest to oficjalny rekord zatwierdzony przez Księgę Rekordów Guinnessa, albowiem od 1991 w tej kategorii nie są już przyjmowane zgłoszenia. Największą kolekcję pocztówek reklamujących papierosy – 1 000 000 w około 45 tys. kompletach zebrał Edward Wharton-Tigar. Aktualnie zbiór znajduje się w zbiorach British Museum.

Falerystyka (z łac. i gr. phalerae – ozdoba piersi lub czoła) jest dyscypliną pomocniczą historii zajmującą się odznakami i znakami honorowymi, nadawanymi osobom zasłużonym dla monarchy, państwa lub innej organizacji posiadającej prawo nadawania odznaczeń. Falerystyka, podobnie jak i weksylologia, wyodrębniła się z heraldyki, zachowując wspólne z nią metody badawcze. Dostrzegany w ostatnich latach przypływ zainteresowań falerystycznych, należy wiązać z ruchem kolekcjonerskim i hobbistycznym, stymulującym próby historycznego opisu i systematyzacji odznaczeń. Dlatego właśnie wcześniejsze publikacje falerystyczne mające charakter katalogów uzupełniane są obecnie przez opracowania naukowe.

Karta maksimum (karta analogiczna) – Kartka pocztowa z naklejonym znaczkiem pocztowym na stronie z grafiką. Znaczek i widokówka mają podobny motyw graficzny. Czasami motyw graficzny karty maksimum jest powiększonym motywem ze znaczka. Dział filatelistyki zajmująca się tymi kartami nazywa się maksymafilią.

Pustopole – niezadrukowana przywieszka powstała na marginesie zewnętrznym arkusza sprzedażnego.

Powstanie pustopola jest najczęściej niezamierzone, dlatego wartość takiego znaczka automatycznie wzrasta. Znaczki z pustopolami są chętnie zbierane przez filatelistów.

Perforacja – symetryczne otwory znajdujące się za zwyczaj na obrzeżach perforowanego materiału, umieszczone liniowo, służące zwyczajowo do dokonywania mechanicznego przesuwu tego materiału. Perforacja najczęściej używana jest w fotografii i filmie do przesuwu błon światłoczułych, poligrafii do mocowania płyt offsetowych itp. Początki informatyki i pierwsze komputery używały także perforacji do programowania procesów obliczeniowych. Takie karty lub taśmy były perforowane równomiernymi otworami w miejscach kodowania danej karty, co spełniało zadanie zapisu danych cyfrowych (np. brak otworu – logiczne zero, otwór – logiczna jedynka), czyli w efekcie programowanie takiego komputera. Komputer odczytywał taką kartę mechanicznie (lub optycznie), odnajdując miejsca zakryte bądź przedziurawione. Odczytane dane uruchamiały w systemie proces obliczeniowy.

Perforacja jest również używana jako metoda ułatwiająca rozdzielanie większego arkusza papieru, na z góry określone, mniejsze fragmenty. Dawniej rozwiązanie tego typu było stosowane przy drukarkach igłowych, które drukowały na taśmie papierowej – poszczególne kartki papieru oddzielało się poprzez oddzieranie wzdłuż umieszczonych wcześniej perforacji.

Obecnie perforację stosuje się również do znaczków pocztowych – tak aby ułatwić ich oddzieranie z całości arkusza. Technika perforacji jest stosowana przez prawie 150 lat, bowiem pierwszy polski znaczek pocztowy miał już perforowane brzegi.