Bichaq/Biczak - nóż bałkański

Duże zdjęcie Bichaq/Biczak - nóż bałkański
OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
40 / 58
<
>
Bichaq/Biczak – tradycyjny, uniwersalny nóż myśliwych i pasterzy rejonu Karaczi i Bałkarii. Historia tego noża sięga korzeniami do czasów pierwszych przybyłych na te terytoria ludów. Nóż jest regionalną odmianą tradycyjnego noża narodów północno – zachodniego i centralnego Kaukazu. Podobne znajdowane były na stanowiskach archeologicznych Kurganów w Karaczii i Bałkarii. Biczaki posiadali praktycznie wszyscy mężczyźni, w tym chłopcy. Biczak – co do zasady – jest nożem uniwersalnym. Stosowany był m.in. do uboju zwierząt gospodarskich, stąd jego wygląd – ciężkiego noża do mięsa. Oczywiście, jako narzędzie podręczne wykorzystywany był czasami do walki lub samoobrony, choć nie to było jego głównym zastosowaniem. Pomimo jego kaukaskich korzeni, Biczak kojarzony jest głównie z Imperium Osmańskim, które przejęło i zmodyfikowało wiele typów broni podbitych narodów. Zmodyfikowany, turecki Biczak przypominał z wyglądu miniaturę jataganu – charakterystyczne „uszy”, podobna oprawa, czasami lekko wygięta głownia. Zyskał on przy tym status broni podręcznej - kindżału. W Imperium Osmańskim Biczak przechodził kolejne modyfikacje, rozpowszechniając się w XVI – XIX w. w całym regionie, w tym podbitych Bałkanach. Prezentowany przeze mnie egzemplarz jest typowym Biczakiem bałkańskim (prawdopodobnie teren dzisiejszej Bośni i Hercegowiny), datowanym na drugą połowę XIX wieku. Charakteryzuje go ciekawa konstrukcja. W opinii specjalistów – choć na pierwszy rzut oka wygląda jak typowe narzędzie tnące - ma świetne właściwości broni kłujące o sporej przebijalności. Wynika to z konstrukcji grzbietu głowni, która posiadając szerokość 5 mm, zwężają się dość płynnie ku sztychowi. Podobno pozwala to zamaskować pod zwyczajnym z wyglądu nożem praktyczne i solidne narzędzie walki, a z samego Biczaka tworzy tak naprawdę bojowy kindżał.
Opis egzemplarza:długość w pochwie – 35 cm, bez pochwy – 34 cm, długość głowni – 21,5 cm, grubość grzbietu – 5 mm.Szeroka, klinowa rękojeść o konstrukcji kościano – mosiężnej. Charakterystyczne „jataganowe” uszy. Okładki rękojeści z kości barwionej na zielono (technika spotykana na Kaukazie), montowana zdobionymi mosiężnymi nitami. Ozdobne guzy na głowicy. Rękojeść drewniana, obita cienką, mosiężną blachą.
Piękny.
Data dodania: 12 lipca, 10:41
Datowanie przedmiotu: 1850 - 1890
Stan eksponatu: Bardzo dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 30 razy od 12 lipca, 10:41
Reklama
Dodaj komentarz
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.

Rejestracja i logowanie w serwisie oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.