OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
56 / 77
<
>
Tradycyjny, zakrzywiony kindżał plemion arabskich i berberyjskich zamieszkujących terytorium Maroka w Północnej Afryce. Z Maroka Kumie rozprzestrzeniły się w większym lub mniejszym stopniu po całym terytorium muzułmańskim, docierając nawet do Indii. Kumia, choć z wyglądu niepozorna, zyskała (choć mało kto o tym wie) złą sławę, jak osobista obroń biała marokańskich oddziałów „Goumierów” (goumiers marocains) – jednej z najbrutalniejszych kolonialnych formacji zbrojnych armii francuskiej. Warto wspomnieć o tej mało znanej formacji, która podczas II wojny światowej zdaniem świadków „wyróżniła” się wyjątkowym bestialstwem wobec przeciwników i ludności cywilnej. Goumierzy – jako pododdziały wsparcia - wykorzystywani byli w armii francuskiej w okresie od 1908 do 1956 r. W ich szeregi przyjmowano mieszkańców skolonizowanego Maroko - głównie plemion berberyjskich, ale również Francuskiego Sudanu i Górnej Wolty. Nazwa „Goumier” pochodzi od arabskiego słowa „Goum”, początkowo tłumaczonego jako komenda „stać” a potem będącego synonimem „roty” – pododdziału obejmującego 200 ludzi. Przyjmowano do niej najczęściej przedstawicieli najniższych warstw społecznych, niewykształconychi niepiśmiennych. Walczyli i zachowywali się zgodnie ze zwyczajami plemiennymi. Pododdziały Goumierów m.in. aktywnie wykorzystywano w II w.ś. podczas walk we Włoszech. Podczas działań dopuszczali się masowych, zbiorowych gwałtów na kobietach, mężczyznach i dzieciach (wiele z nich zakończonych śmiercią) oraz torturowaniem i okaleczaniem jeńców w tym dzieci (m.in. obcinanie uszu i nosów). Rząd francuski zaprzeczał doniesieniom świadków. Ani dowódcy pododdziałów, ani sami „żołnierze” nie ponieśli pełnej odpowiedzialności za zbrodnie na ludności cywilnej. „Sąd polowy Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego kazał rozstrzelać jedynie 15 goumierów, a 54 innych skazał na ciężkie więzienie za dowiedzione akty gwałtu. Nie wiadomo natomiast ilu rozstrzelano bez sądu”. Po odzyskaniu przez Maroko niepodległości w 1956 r. Goumierowie zostali włączeni do Królewskiej Armii Maroko.
Kumia w swej konstrukcji jest podobna do dżambii, jednak różni je wiele elementów. Przede wszystkim wąskie ostrze i rękojeść zakończona charakterystyczną, przypominającą ogon pawia płaską głowicą. Zakrzywiona głownia (często wzmacniana centralną ością) jest zaostrzona na całej swej długości po wewnętrznej stronie łuku i do około 1/3 od sztychu na stronie zewnętrznej, przy czym często jest to tzw. „fałszywe ostrze”. Pochwy kumii wykonane z drewna pokrywane były bogato dekorowanym metalem (często srebrem). Zakończenie/trzewik pochwy jest zawsze charakterystycznie wywinięty. Podobne – często spotykane we wschodnich kindżałach wywinięcia, co do zasady chroniły broń przed wypadnięciem zza pasa. Po obu stronach pochwy, w metalowych uchwytach mocowane są dwa ruchome pierścienie przez które przewlekano gruby, barwiony sznur na którym podwieszano broń. Rękojeści i głowice kumii różnią się w zależności od regionalnych odmian/modyfikacji. Najczęściej wykonane są z drewna (często egzotycznego) oraz częściowo lub całkowicie pokrywane ozdobnie repusowaną blachą (mosiężną lub srebrną). Przewężone w środku. Zwężony trzon głowni przechodzi przez rękojeść i jest zaklepywany na głowicy. Charakterystycznym elementem (podobnym do omańskich i saudyjskich handżarów) jest metalowy kapturek pod rękojeścią, który uszczelniając -  ciasno mocuje głownię w pochwie, chroniąc ją przed brudem, piaskiem i pyłem. Na zachowanych fotografiach Berberów zauważyłem, że kumie noszone były luźno przy lewym boku na sznurach przewieszonych przez prawe ramie. Powyższe zapewne determinowało noszenie charakterystycznej luźnej odzieży narodowej, w tym burnusów.  
Warto podkreślić, że pamiątkowe egzotyczne, dekorowane kumie już na przełomie wieków stanowiły atrakcję turystyczną, do dziś masowo produkowaną i sprzedawaną. Na rynku spotyka się mnóstwo pamiątkowych kumii, pozbawionych cech funkcjonalności.

Prezentowany egzemplarz:
Tradycyjny zakrzywiony sztylet marokański - zwany "Kumią" (Koummya). Symbol statusu i wyznacznik "wolnego człowieka". Głownia stalowa, ostrzona dwustronnie (łuk wewnętrzny - pełne ostrze, łuk zewnętrzny - zaostrzony w połowie). Głownia zdobiona ornamentem roślinnym z pozostałościami emalii. Rękojeść i oprawa pochwy ze srebra oraz mosiądzu. Rękojeść dodatkowo zdobiona kolorową emalią.
Data dodania: 17 listopada 2016
Datowanie przedmiotu: 1890 - 1910
Miejsce pochodzenia: Maroko
Stan eksponatu: Dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 1019 razy od 17 listopada 2016
Reklama
Dodaj komentarz
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknięcie "Tak, zgadzam się" lub dalsze korzystanie z serwisu bez wybrania żadnej z opcji oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.