Kama kaukaska "Dagestańska"

Duże zdjęcie Kama kaukaska "Dagestańska"
Krótki kindżał „Kama” z Dagestanu. Długość w pochwie: 44 cm, bez pochwy – 40,5 cm, głownia – 29,5/30 cm, szerokość głowni – 3 cm. Głownia ostra, 2 zbrocza ułożone niesymetrycznie po obu stronach głowni. Mała rękojeść, uwzględniająca specyficzny chwyt: rękojeści takich małych kam nie obejmowało się wszystkimi palcami – jak miecza - tylko trzema, chwytem do pchnięcia/kłucia. Pochwa i rękojeść drewniane, obite srebrną blachą, misternie zdobioną techniką niello, ziarnowania i głębokiego graweru. Na pochwie i głowni wyryte napisy w języku arabskim, farsi??? Data wykonania – 1342 kalendarza arabskiego, tj. 1923/24. Imię wytwórcy – najprawdopodobniej „Nazir (Nabir) Chadżi (Chadża) Musa.
Kaukaskie kindżały typu „Kama” odnoszą się do klasy broni średnieji krótkiej długości, typu kłująco – siecznego. Przy całej swej różnorodności mają wspólne cechy konstrukcyjne: prostą, dwustronnie ostrzoną głownię, płynnie zwężająca się w centralny sztych i rękojeść w kształcie klepsydry. Romboidalna głownia często wzmacniana była ością, lub zbroczami (przy czym – jak w prezentowanym egzemplarzu – zbrocza nanoszone były asymetrycznie po obu stronach głowni), co jednocześnie upiększało, usztywniało i zmniejszało wagę broni. Rękojeści broni sporządzano  z kości, rogu, żelaza, drewna lub srebra. Metalowe rękojeści formowane były w kształt futerału, który obejmował wejście do pochwy. Ogólna długość kaukaskich kindżałów wacha się od 400 do 750 mm, długość głowni od 300 do 620 mm, szerokość od 30 do 66 mm (za literaturą fachową). Tak, jak w większości białej broni mającej charakter elementu kostiumu – długość kindżałów co do zasady skracała się wraz z wiekami i malejącym zastosowaniem w boju. W praktyce – wraz z zakończeniem Wojny Kaukaskiej (1817 – 1864 z ruskimi oczywiście) - kindżał kama przestał służyć jako broń bojowa i zaczął przekształcać się w dekoracyjną część narodowego kostiumu. Nie wykluczało to wykorzystania kamy do samoobrony lub w pojedynkach. W bliskim boju kama była podobno strasznym orężem, którym można było kłuć, rąbać i ciąć. Technika jej zastosowania uwzględniała doskoki, zwinność, zwody i nagłe wypady. Złożone elementy fechtunku i niezbędnej do tego sprawności zachowały się przy tym w niektórych (męskich) tańcach narodowych. Do władania białą bronią na Kaukazie przyuczano już chłopców od 5-7 roku życia. Wśród kaukaskich arystokratów dość często zdarzały się pojedynki na kindżały, których zasady różniły się u różnych narodów.
Choć przeciętnemu Europejczykowi kindżał kama kojarzy się głównie z Gruzją, Kaukaz jest mieszaniną różnych narodowości, z których jednym udało się zachować (względną) niepodległość a innym nie. Każda z nacji wytwarzała charakterystyczne, nieco odmienne kindżały, które bez trudu identyfikowane są przez znawców tematu (nie mówię tu bynajmniej o sobie). W końcu XIX – początku XX wieku masowa produkcja dagestańskich kindżałów prawie całkowicie wyparła miejscowe odmiany. To właśnie z tego okresu (i kręgu) wyroby spotykane są najczęściej w zachowanych i prezentowanych kolekcjach. Należy przy tym podkreślić, że „masowość” produkcji nie oznacza spadku jakości – przynajmniej do połowy wieku. Dagestańskie wyroby - przez wielu ekspertów – uważane są za najlepsze pod względem jakości i estetyki a Dagestan nazywany jest „kuźnią Kaukazu”. Co ciekawe, w okresie tym produkcja kindżałów znacznie przewyższyła produkcję innych rodzajów białej broni. Po zakończeniu Wojny Kaukaskiej, szable i szaszki mogli posiadać tylko mieszkańcy Kaukazu, którzy służyli w rosyjskiej armii. Kindżał zazwyczaj posiadał każdy mężczyzna. Podobno „w starych dobrych czasach” kaukaski maczo stale nosił kindżał przy sobie, zaczynając od wieku młodzieńczego, niezależnie od przynależności do warstwy społecznej. Wykorzystywał go jako broń i narzędzie gospodarskie. Góral jadł, pił, pracował i odpoczywał zawsze z kindżałem na pasie. Kładąc się spać, wkładał go pod swoją poduszkę (czy o co tam opierał głowę). Dlatego też właśnie kindżał stał się symbolem męskiej siły, godności i gotowości do obrony swojego gospodarstwa w każdym momencie.  
Data dodania: 6 marca
Datowanie przedmiotu: 1923 - 1924
Stan eksponatu: Bardzo dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 276 razy od 6 marca
Reklama
Dodaj komentarz
7 marca
Dziękuję bardzo!
7 marca
Piękne i wyszukane eksponaty. Świetne opisy. Pełne uznanie
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.

Rejestracja i logowanie w serwisie oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.