Odznaka kwalifikacji Distanzschätzerauszeichnung 2

Duże zdjęcie Odznaka kwalifikacji Distanzschätzerauszeichnung 2
OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
1 / 1
<
>
Funktionsauszeichnungen Distanzschätzerauszeichnung Typ 2

Rok: 1906
Metal: Mosiądz
Średnica: 4,5cm

Odznakę Distanzschätzauszeichnung (szacującego odległość) wprowadzono rozporządzeniem z dnia 29 października 1906 roku dla armii regularnej, natomiast dla Landwehry dzień później, tj. 30 października 1906 roku. Warunkiem przyznawania odznaki po wcześniej przebytym odpowiednim kursie było zdanie egzaminu z szacowania odległości na krótkich, średnich i długich dystansach. W przypadku, gdy błąd w oszacowaniach był mniejszy niż 12%, zdający nabywał prawo do noszenia odznaki. Występuje w trzech wersjach, różniących się wyglądem górskich szczytów.

Po przegranej wojnie z Prusami w 1866 roku w armii austriackiej zaprowadzono wiele zmian: zasadniczy kolor bluz mundurowych zmieniono z białego na (ciemno-) niebieski, karabiny Lorenza zastąpiono bardziej nowoczesnymi karabinami Werndla itd. Doświadczenia ostatnich wojen wymusiły dyskusję nad niezbędnymi zmianami, a jedną z najważniejszych omawianych spraw była duża różnorodność w kwalifikacjach zwykłych żołnierzy. W tym okresie duch armii austriackiej był prawie taki sam jak w epoce wojen napoleońskich, lub nawet wcześniej. Żołnierzy postrzegano jako “zwierzęta-analfabetów”, którzy muszą być zmuszani do walki i starannie pilnowani, by nie zbiegli z pola walki. Oczywiście byli wyuczalni, ale powszechnie uważani byli za nieodpowiedzialnych i niezdolnych do nauki! Od wojen napoleońskich czasy się zmieniły i poziom wykształcenia wcielanych żołnierzy rósł z każdą dekadą. W Pruskiej Armii stało się to znacznie wcześniej, a w trakcie wojny zjednoczeniowej z roku 1864 wielu austriackich oficerów przekonało się o umiejętnościach i wiedzy “prostego pruskiego Feldfebela”. Byli pod dużym wrażeniem - raport Haupmanna Gründorfa.

Aby podnieść kwalifikacje żołnierzy bez patentów w Armii oraz Flocie wprowadzono specjalne szkolenia i wytyczne dla egzaminowanego po ich odbyciu. Nie dziwi fakt, że jedną z pierwszych była kwalifikacja strzelców wyborowych – żołnierz powinien umieć trafić cel, ale im lepszy strzelec tym mniejsza liczba potrzebnych pocisków, a co za tym idzie mniejsze koszta. By zmobilizować żołnierzy do pomyślnego przejścia tych egzaminów wprowadzono specjalne dystynkcje przeznaczone do noszenia na mundurze. Do upadku Monarchii w 1918 roku istniały trzy typy odznak: sznury, kokardy i odznaki na szpilkach. Za czwartą grupę można uznać opaski. Otrzymanie ich wymagało przejścia specjalnego przeszkolenia. Z drugiej strony jednak noszono je tylko przez kilka godzin, będąc na konkretnej służbie. Wszystkie odznaki kwalifikacji uważane były za część umundurowania, dlatego ich opisy znajdują sie w poszczególnych Adjustierungsvorschriften (instrukcjach dot. umundurowania). Odznaki nie należały do noszących je ludzi, lecz do władz i musiały być zwrócone razem z wyposażeniem kiedy żołnierz kończył służbę w armii. W normalnych warunkach żołnierz mógł zdobyć dwie różne odznaki w ciągu pierwszych trzech lat służby, najczęściej jedną odznakę i jeden sznur. Jeżeli żołnierz był przeniesiony z jednej specjalności do drugiej mógł wciąż nosić swoje odznaki, ale jeśli wprowadzano inną formę odznaki dla jego kwalifikacji musiał zastąpić swoją starą oznakę nową. W 1907 r. W armii (nie w marynarce) zdecydowano, że w przyszłości wszystkie odznaki kwalifikacji będą własnością osobistą żołnierza jeśli zobowiąże się własnym podpisem, że utrzyma ją w dobrym stanie, nie sprzeda jej ani nie zgubi i przyniesie ją ze sobą w przypadku ponownego powołania do służby. 28 lipca 1908 zdecydowano o przyznawaniu wraz z odznaką specjalnego dyplomu. Dokumenty te przygotowywane były przez dowódców jednostek w języku niemieckim oraz w języku żołnierza. Jednak zachowane w niewielkiej liczbie egzemplarze wystawione są tylko po niemiecku, węgiersku bądź czesku, w zależności od języka komendy danej jednostki. Po wybuchu wojny w 1914 roku wstrzymano egzaminowanie i wydawanie odznak. W szczególnych wypadkach wydawano odznaki lotnicze, obsługi karabinów maszynowych oraz inne nowostworzone, ale już bez dokumentów potwierdzających nadanie.

Należał do żołnierza 15. Infanterie Regiment, XVII korpusu armii biorącego udział w bitwie o Kraków.


 
Data dodania: 13 czerwca
Datowanie przedmiotu: 1906
Miejsce pochodzenia: Austrowęgry
Stan eksponatu: Bardzo dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 95 razy od 13 czerwca
Reklama
Dodaj komentarz
13 czerwca
Nie ma za co ;)
Kustosz
13 czerwca
Przynajmniej się czegoś nauczyłem.Dzięki za lekcję!
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.

Rejestracja i logowanie w serwisie oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.