Bichaq/Biczak - nóż bałkański

Duże zdjęcie Bichaq/Biczak - nóż bałkański
Bichaq/Biczak – tradycyjny, uniwersalny nóż myśliwych i pasterzy rejonu Karaczi i Bałkarii. Historia tego noża sięga korzeniami do czasów pierwszych przybyłych na te terytoria ludów. Nóż jest regionalną odmianą tradycyjnego noża narodów północno – zachodniego i centralnego Kaukazu. Podobne znajdowane były na stanowiskach archeologicznych Kurganów w Karaczii i Bałkarii. Biczaki posiadali praktycznie wszyscy mężczyźni, w tym chłopcy. Biczak – co do zasady – jest nożem uniwersalnym. Stosowany był m.in. do uboju zwierząt gospodarskich, stąd jego wygląd – ciężkiego noża do mięsa. Oczywiście, jako narzędzie podręczne wykorzystywany był czasami do walki lub samoobrony, choć nie to było jego głównym zastosowaniem. Pomimo jego kaukaskich korzeni, Biczak kojarzony jest głównie z Imperium Osmańskim, które przejęło i zmodyfikowało wiele typów broni podbitych narodów. Zmodyfikowany, turecki Biczak przypominał z wyglądu miniaturę jataganu – charakterystyczne „uszy”, podobna oprawa, czasami lekko wygięta głownia. Zyskał on przy tym status broni podręcznej - kindżału. W Imperium Osmańskim Biczak przechodził kolejne modyfikacje, rozpowszechniając się w XVI – XIX w. w całym regionie, w tym podbitych Bałkanach. Prezentowany przeze mnie egzemplarz jest typowym Biczakiem bałkańskim (prawdopodobnie teren dzisiejszej Bośni i Hercegowiny), datowanym na drugą połowę XIX wieku. Charakteryzuje go ciekawa konstrukcja. W opinii specjalistów – choć na pierwszy rzut oka wygląda jak typowe narzędzie tnące - ma świetne właściwości broni kłujące o sporej przebijalności. Wynika to z konstrukcji grzbietu głowni, która posiadając szerokość 5 mm, zwężają się dość płynnie ku sztychowi. Podobno pozwala to zamaskować pod zwyczajnym z wyglądu nożem praktyczne i solidne narzędzie walki, a z samego Biczaka tworzy tak naprawdę bojowy kindżał.
Opis egzemplarza:długość w pochwie – 35 cm, bez pochwy – 34 cm, długość głowni – 21,5 cm, grubość grzbietu – 5 mm.Szeroka, klinowa rękojeść o konstrukcji kościano – mosiężnej. Charakterystyczne „jataganowe” uszy. Okładki rękojeści z kości barwionej na zielono (technika spotykana na Kaukazie), montowana zdobionymi mosiężnymi nitami. Ozdobne guzy na głowicy. Rękojeść drewniana, obita cienką, mosiężną blachą.
Piękny.
Data dodania: 12 lipca
Datowanie przedmiotu: 1850 - 1890
Stan eksponatu: Bardzo dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 287 razy od 12 lipca
Reklama
Dodaj komentarz
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknięcie "Tak, zgadzam się" lub dalsze korzystanie z serwisu bez wybrania żadnej z opcji oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.