Bichaq/ Nóż jataganowy w Muzeum broni białej jelopano w MyViMu.com
OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
44 / 64
<
>
Bichaq/Biczak – tradycyjny, uniwersalny nóż myśliwych i pasterzy rejonu Karaczi i Bałkarii. Historia tego noża sięga korzeniami do czasów pierwszych przybyłych na te terytoria ludów. Nóż jest regionalną odmianą tradycyjnego noża narodów północno – zachodniego i centralnego Kaukazu. Podobne znajdowane były na stanowiskach archeologicznych Kurganów w Karaczii i Bałkarii. Biczaki posiadali praktycznie wszyscy mężczyźni, w tym chłopcy. Biczak – co do zasady – jest nożem uniwersalnym. Stosowany był m.in. do uboju zwierząt gospodarskich, stąd jego wygląd – ciężkiego noża do mięsa. Oczywiście, jako narzędzie podręczne wykorzystywany był czasami do walki lub samoobrony, choć nie to było jego głównym zastosowaniem. Pomimo jego kaukaskich korzeni, Biczak kojarzony jest głównie z Imperium Osmańskim, które przejęło i zmodyfikowało wiele typów broni podbitych narodów. Zmodyfikowany, turecki Biczak przypominał z wyglądu miniaturę jataganu – charakterystyczne „uszy”, podobna oprawa, czasami lekko wygięta głownia. Zyskał on przy tym status broni podręcznej - kindżału. W Imperium Osmańskim Biczak przechodził kolejne modyfikacje, rozpowszechniając się w XVI – XIX w. w całym regionie, w tym podbitych Bałkanach.
Prezentowany przeze mnie egzemplarz jest typowym Biczakiem Imperium Osmańskiego (możliwe Bałkany), datowanym na pierwszą połowę XIX wieku. Jest to typowa broń, która utraciła funkcjonalność narzędzia gospodarskiego. Ze względu na wygląd nazywany jest też w literaturze „nożem jataganowym”. O ile samych jataganów spotyka się sporo w muzeach i kolekcjach, noże jataganowe trafiają się rzadziej (szczególnie w komplecie z pochwami). Elegancki, lekki i poręczny długi sztylet.
Opis egzemplarza: długość w pochwie – 52 cm, bez pochwy – 50 cm, długość głowni – 39,5 cm, szerokość głowni -3 cm. Wąska, prosta, wydłużona głownia o konstrukcji litery „T” w przekroju. Rękojeść jataganowa z charakterystycznymi uszami. Okładki z czarnego rogu, okucia srebrno/ mosiądz. Pochwa drewniana, obciągnięta brązową skórą. Zachowało się okucie wejścia do pochwy i metalowy trzewik prawie w całości pokryty skórą.
 
Data dodania: 18 lipca, 14:49
Datowanie przedmiotu: 1800 - 1850
Miejsce pochodzenia: Turcja
Stan eksponatu: Dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 98 razy od 18 lipca, 14:49
Reklama
Dodaj komentarz
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknięcie "Tak, zgadzam się" lub dalsze korzystanie z serwisu bez wybrania żadnej z opcji oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.