Guzik hrabiowski herbu... w Muzeum „Bojowe Schrony Proszowice” w MyViMu.com

Guzik hrabiowski herbu Drużyna

OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
11 / 11
<
>
Guzik hrabiowski herbu Drużyna

Typ: jednowarstwowy, wklęsły; uszko - drut
Materiał: Mosiądz;
Średnica: 26mm

Guzik z widocznym herbem Drużyna oraz koroną hrabiowską (9 pałek) nad nim.

Guzik hrabiowski herbu Drużyna lub inaczej Szreniawa bez Krzyża. Herb Drużyna czyli "W polu czerwonym rzeka srebrna w skos, czyli jak S przewrócone płynąca." Najwcześniejsze źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 "Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae" Jana Długosza, który uznaje go za rdzennie polski. Zapisuje on informacje o herbie wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: "Druszyna a domo Srzenyawa absque cruce in campo rubeo defert Genus Polonicum in effusionem pronum sanguinis, beati Stanislai reum.". Herb Drużyna jest pierwotną wersją herbu Szreniawa. Najwcześniejsze wzmianki o herbie występują w opisie śmierci biskupa Stanisława w 1060 r., gdzie wymienia Szreniawitów herbu o jedynie samej rzece w tarczy. Od 1371 r., gdy nowy herb z dodanym krzyżem zatrzymał proklamę Szreniawa, pozostający przy wcześniejszej wersji herbu wprowadzili dla odróżnienia nową nazwę pierwotnego herbu – Drużyna. Herbownymi Dryżyny byli między innymi Lubomirscy.

Analizując dostępne źródła oraz miejsce znalezienia użytkownikiem tegoż egzemplarza był prawdopodobnie ktoś z rodziny Stadnickich linii nawojowskiej... "Najdawniejszem gniazdem i siedzibą Stadnickich, jak i wszystkich Szreniawitów, były brzegi rzeki Szreniawa w województwie krakowskim. Dobra Łyskowice, Niedźwiedź, Brus, Waganowice, w dolinie tej rzeki położone, odwiecznie były w posiadaniu Stadnickich, którzy nazwisko swe wzięli od dziedzicznej wsi Stadnik [...] W źródłach pisanych korzenie Stadnickich w końcu XIVw. wypipisane są w dokumencie z 1394 r., gdzie wymieniony jest Zbigniew Stadnicki, burgrabia zamku w Krakowie, jako jeden z dwóch świadków obecnych przy zakupie wsi Kargów i Damborzyn w Tyńcu. W XV w. ród Stadnickich rozdzielił się na dwie linie. Była to tzw. gałąź ze Żmigrodu, pisząca się na Ożomli, Lesku, Żmigrodzie, Dubiecku i Niemirowie, oraz tzw. gałąź młodsza ze Stadnik, z której wywodzi się linia nawojowska. Dał jej początek Franciszek Stadnicki, który w 1783r. otrzymał tytuł hrabiego. W 1799 r. rozszerzył posiadana fortunę, nabywając od Heleny Apolonii Massalskiej, księżnej de Ligne, Nawojową wraz z przyległymi wioskami, a od księżnej Izabeli Lubomirskiej - Łabową. Dobra te przekazał jako wiano swojej córce Tekli, która poślubiła Jana Kantego Stadnickiego. Syn ich, Edward, ożenił się w 1843r. z Ludgardą Mniszkówną, która wniosła w posagu do rodziny Stadnickich Krycovice z pałacem w Przemyskiem oraz olbrzymia posiadłość ziemską wraz z malowniczo położonym zamkiem we Frainie (obecnie Vranov) na Morawach. Przez półtora wieku pobytu Stadnickich w Nawojowej zawsze utrzymywali oni dobrosąsiedzkie stosunki z miejscowym społeczeństwem. Już w 1846 r. podczas tzw. rabacji polscy chłopi z okolic Nawojowej i Łemkowie z Nowej Wsi byli przygotowani by bronić Stadnickich. Również w późniejszym okresie kontakty między Stadnickimi a miastem i ludnością chłopską układały się pomyślnie. I tak np. wielu myśliwych z okolicy Nawojowej zapraszano na polowania organizowane przez Adama Stadnickiego. Adam Stadnicki za przykładem swego ojca Edwarda, który ustanawiał emerytury dla swoich służących, troszczył się o zabezpieczenie bytu piętnastu gajowych zatrudnionych w jego lasach. Od 1905 r., tj. od objęcia przez siebie majątku , wprowadził rodzaj ubezpieczenia prywatnego. Polegało ono na wpłacie przez Adama Stadnickiego 25 koron na książeczkę oszczędnościową gajowego. Kwota ta pozostawała w obrocie zarządu dóbr nawojowskich i tam ją księgowano na rachunku każdego gajowego. Uzupełniano ją procentami, nagrodami. Od salda potrącano ewentualne kary porządkowe. Po dwudziestu pięciu latach pracy każdy ubezpieczony miał na swoim koncie około jednego tysiąca koron, które mógł pobrać w gotówce lub otrzymać w zamian jedną morge gruntu i trzydzieści metrów sześciennych drewna na budowę domu. W ten sposób powstało we Frycowej i Łabowej wiele gospodarstw byłych gajowych. Bezinteresownie dawał też drewno na odbudowę wielu domów chłopskich pogorzelców, wspomagał biednych drewnem, udzielał im pomocy w ciężkich chwilach." - źródło nawojowa.pl

Wnioskując po odnalezionych informacjach na temat rodziny Stadnickich, guzik ten mógł zostać zgubiony w trakcie organizowanego polowania, bądź też przez jednego z gajowych zatrudnionych u Stadnickich.
Data dodania: 19 sierpnia, 00:36
Datowanie przedmiotu: 1799 - 1945
Miejsce pochodzenia: Polska
Stan eksponatu: Dostateczny
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!

Eksponat jest widoczny w następujących kategoriach serwisu.

Eksponat został odwiedzony łącznie 88 razy od 19 sierpnia, 00:36
Reklama
Dodaj komentarz
Kustosz
19 sierpnia, 00:45 , edytowany: 19 sierpnia, 00:46
Dziękuję! Na nieszczęście stan mocno słaby, rozsypywał się w rękach. Niestety tak to już jest z tymi lasami... Jednakże fant wraz z jego bardzo obszerną historią wszystko rekompensuje i mocno cieszy! :)
19 sierpnia, 00:40
Bardzo ciekawy guziczek zresztą każdy guziczek szlachecki to wisienka na torcie gratuluję pozdr
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknięcie "Tak, zgadzam się" lub dalsze korzystanie z serwisu bez wybrania żadnej z opcji oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.