Samolot myśliwski F4F-3... w MMM - Muzeum Militariów Misiaczka w MyViMu.com

Samolot myśliwski F4F-3 "Wildcat" (model 1/72)

OPCJE:
Zdjęcia na licencji:
Eksponaty w kolekcji
19 / 29
<
>
Amerykański samolot myśliwski morski (operujący z lotniskowców), skonstruowany w drugiej połowie lat trzydziestych. Podstawowy myśliwiec US Navy w pierwszym okresie II wojny światowej.

W roku 1935 amerykańska marynarka wojenna przedstawiła wymagania dla nowego myśliwca pokładowego, który miał zastąpić dwupłatowce Grumman F3F. Do konkursu stanęły dwie wytwórnie: Grumman z kolejnym dwupłatowcem F4F-1 oraz Brewster z jednopłatem F2A-1 (znanym później jako „Buffalo”). Zarząd oraz inżynierowie Grummana szybko zorientowali się, że maszyna konkurencji przewyższa ich własną pod względem większości osiągów, a co ważniejsze, dokładnie to samo uważali admirałowie US Navy. 

Grumman nie zamierzał jednak pogodzić się z utratą dotychczasowej pozycji wiodącego dostawcy myśliwców morskich. Dwupłatowy F4F-1 został szybko przeprojektowany i w wersji F4F-2  został oblatany już jako jednopłat. Nowa konstrukcja była minimalnie szybsza od maszyny Brewstera, ale była to jedyna jej zaleta - pod każdym innym względem ustępowała konkurentowi.

W tej sytuacji decyzja zapadła i Brewster „Buffalo” trafił w roku 1940 na pokłady lotniskowców. Projektanci Grummana szybko wyciągnęli wnioski z porażki i ponownie przeprojektowali swoją konstrukcję. Nowe skrzydła, usterzenie i nowy silnik z turbodoładowaniem, jakie pojawiły się w modelu F4F-3, przyniosły wreszcie pod koniec 1939 sukces i upragnioną produkcję seryjną. Co prawda jeszcze nie dla Marynarki USA, ale dla Francuzów, którzy zamówili 81 maszyn dla swoich lotniskowców „Joffre” i „Painleve”, będących wówczas w budowie. Zanim samoloty te zdążyły dotrzeć do odbiorcy, Francja upadła i całe zamówienie (do którego później dołożono kilka kolejnych) przejęła Wielka Brytania. W brytyjskim lotnictwie morskim (Fleet Air Arm - FAA) samoloty te, nazwane „Martlet”, zastąpiły myśliwce Fairey „Fulmar”. I to właśnie dwa „Martlety” z 804 Squadronu FAA otworzyły listę sukcesów tych maszyn, zestrzeliwując w Boże Narodzenie 1940 Junkersa Ju 88 nad bazą morską Scapa Flow.

W międzyczasie, 1 października 1940 US Navy także przyjęła samolot do służby, nadając mu nazwę własną „Wildcat” („Żbik”). W pierwszych dwóch latach wojny lotniskowców na Pacyfiku, „Wildcaty” przyjęły na siebie praktycznie cały ciężar walk z japońskimi myśliwcami A6M „Zero”, chociaż wydawało się, że nie będą miały na to najmniejszych szans. Pod względem parametrów taktyczno-technicznych „Zera” wręcz deklasowały Amerykanów - były szybsze, zwrotniejsze, miały dużo większą prędkość wznoszenia i ogromny zasięg. 

Kartę odwrócił jeden człowiek - komandor podporucznik John Thach, świeżo upieczony dowódca dywizjonu myśliwskiego VF-3, który analizując ten problem, znalazł jedyne możliwe rozwiązanie. Skoro „Zero” było szybsze i zwrotniejsze od „Wildcata” w pojedynku 1:1, to należało zmienić reguły gry tak, aby wykorzystać silne strony maszyny amerykańskiej i słabe – japońskiej (zwłaszcza dość delikatną konstrukcję „Zera”, skutkującą małą odpornością nawet na pojedyncze trafienia). W koncepcji Thacha najmniejszą, nierozdzielną formacją miała być para samolotów lecących obok siebie w dość sporej odległości. W przypadku japońskiego ataku i wejścia wroga na ogon którejkolwiek z amerykańskich maszyn, „Wildcaty” wykonywały ostry skręt ku sobie i w ten sposób „Zero” lecący za jednym z nich, wchodził prosto pod lufy drugiego. W razie potrzeby, po przecięciu szyku Amerykanie mieli powtarzać tę „przeplatankę” do skutku (zob. schemat manewru). Dywizjon VF-3 przetestował ten sposób walki podczas szkolenia w bazie San Diego. Aby uzyskać najbardziej realistyczne warunki, w samolotach „własnych” przydławiono silniki (aby „atakujący” zawsze mieli przewagę prędkości), a na czele „wrogów” Thach postawił swojego najlepszego podkomendnego, którym był porucznik Edward O’Hare (późniejszy as, którego imię nosi dzisiaj port lotniczy w Chicago). Wyniki zachwyciły – żadne fory dawane napastnikom nie pomagały, a zaatakowane myśliwce broniły się z zadziwiającą skutecznością.

Godzina prawdy nastąpiła 4 czerwca 1942 podczas bitwy o Midway, kiedy sześć myśliwców Thacha zostało zaatakowanych przez dwukrotnie większą liczbę myśliwców wroga. „Zera” łatwo weszły na ogony „Wildcatów”, gdy te, ku zaskoczeniu pewnych sukcesu japońskich pilotów, rozpoczęły swój morderczy taniec. Po chwili było po wszystkim. Japończycy stracili cztery myśliwce, a pozostałym odechciało się kolejnych prób ataku. Po stronie amerykańskiej do morza spadł tylko jeden „Wildcat”.

Wkrótce ten manewr, nazwany oficjalnie „Thach Weave” („Przeplatanka Thacha”) wszedł do programu szkolenia wszystkich amerykańskich pilotów myśliwców morskich, a później rozpowszechnił się na całym świecie. Do dzisiaj jest to jeden z podstawowych manewrów obronnych pary myśliwców w walce na bliskim dystansie („Dogfight”).

W roku 1943 miejsce „Wildcatów” na pokładach ciężkich lotniskowców floty USA zajęli następcy – samoloty F6F „Hellcat”, ale te pierwsze pozostały na wyposażeniu lotniskowców eskortowych (mających krótsze pokłady startowe) aż do końca wojny.

W kolekcji: Grumman F4F-3 Wildcat o numerze seryjnym BuNo3976 i oznakowaniu „F-1” należący do dowódcy dywizjonu VF-3, kmdr ppor Johna S. Thacha,  Naval Air Station, Kaneohe, Oahu, Hawaje, kwiecień 1942 (przed zaokrętowaniem dywizjonu na pokład lotniskowca USS „Yorktown”). Na samolocie widoczne nieoficjalne godło dywizjonu – „Felix the Cat” (popularny bohater ówczesnych kreskówek) oraz potwierdzenia trzech zestrzeleń japońskich bombowców z lutego 1942. Zdjęcie drugowojenne, wykonane 10 kwietnia 1942, przedstawia parę „Wildcatów” z VF-3 – samolot Thatcha („F-1”) oraz samolot porucznika O’Hare („F-13”).
Data dodania: 31 maja
Stan eksponatu: Dobry
Pomóż uzupełnić opis Dowiedz się więcej Zauważyłeś błąd lub wiesz coś więcej na temat tego eksponatu?
Zasugeruj właścicielowi poprawiony opis i Zdobądź punkty dla swojego muzeum!
Eksponat został odwiedzony łącznie 96 razy od 31 maja
Reklama
Dodaj komentarz
31 maja
Bardzo dziękuję!
31 maja
Slicznosci! Gratuluje, Super opis.
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. MyViMu.com nie ponosi odpowiedzialności za ich treść.

Ta witryna korzysta z plików cookies w celu dostosowania zawartości do preferencji użytkownika oraz tworzenia anonimowych statystyk, również przy użyciu usługi Google Analytics. Kliknięcie "Tak, zgadzam się" lub dalsze korzystanie z serwisu bez wybrania żadnej z opcji oznacza akceptację cookies i przetwarzania danych zbieranych automatycznie, zgodnie z Regulaminem.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu danych zbieranych automatycznie.